VrijHeden

Column door Aloali Kananpour

Het leek vroeger zoveel mooier. Toen ik mijn moeder nog om losgeld vroeg voor de tram en alles nog slechts een droom was. Geen inkomen, geen zekerheid, geen steun, maar wel die droom. De droom van later.

Ik pas denk ik gewoon niet zo goed in de volwassen mensen wereld. Een wereld waar ik rond wil spelen tussen mensen die elkaar boos aan kijken en niet met me mee willen spelen. Oke, dan stop ik zelf ook wel met spelen en probeer ik ook boos te kijken, alhoewel dat me niet echt goed vergaat.

Er zijn nog plekken waar er wel wordt gedroomd. De plek vóór volwassenheid. Mijn favoriete plek. School. 

Daar waar jongeren nog midden in hun droom zitten, maar niets liever willen dan wakker worden. Een plek waarvan zij zelf niet weten hoe ongelofelijk mooi het is. Een plek waarvan wij onderschatten hoe moeilijk het is. 

We hebben een nobel beroep. We maken het onzichtbare zichtbaar en het onbespreekbare bespreekbaar, terwijl we zijn omcirkeld door moeilijke keuzes.

Die keuzes brengen ons naar Vrijheden. Een micro revolutie met als doel om vrijheid te vinden achter gesloten deuren. 

‘Mensen zijn gemeen omdat ze van elkaar verschillen,

Maar mensen hebben meer gemeen dan dat ze van elkaar verschillen’

We maken taboes bespreekbaar en laten mensen voor het eerst vertellen over dingen waar ze nooit over durfden te vertellen. We laten mensen elkaar zien, elkaar ontmoeten, elkaar kennen. We laten luisteren & herkennen.

Ik wil benadrukken dat we mooi werk leveren. Er zit soms veel schoonheid in de pijn die naar buiten komt. Maar ik wil het niet teveel romantiseren, de lessen passen namelijk niet in een feelgood movie. De verhalen van de jongeren zijn veel vaker een verschrikkelijk verhaal, geschreven door een volledig verdwaalde schrijver met waarschijnlijk een drankprobleem of twee.

Er worden verhalen verteld, waarvan je stiekem hoopt dat ze niet waar zijn. Discriminatie, racisme, onderdrukking, mishandeling, eerwraak, huwelijksdwang & achterlating. Verhalen die lijnrecht staan tegenover het gevoel van vrijheid, wil de ironie ons meegeven.

Toch zorgt juist vrijheden ervoor dat al deze pijnlijke verhalen niet langer gevangen zijn. Door te delen en te luisteren, creëren we tolerantie. Jongeren voelen dat ze niet langer alleen zijn. Dat er ook een andere manier van handelen is. We willen een volledige generatie raken. Zodat als ooit een volgende generatie dezelfde les krijgt, ze het op een positievere manier hebben over hun ouders en de maatschappij. Ze zich verwonderen over hoe het vroeger ging, de verdwaalde schrijver met een drankprobleem of twee zijn pad weer vind en de verhalen net wat mooier zijn dan nu.